مسا فرانش یکی یکی پیاده می شوند

و بهتی عمیق جهان را به شعله ای مبدل می کند

                                           که تو را یارای رو برو با او نیست

می گر یزی از آنچه کرده ای

           و پناه می آوری  به سنگ

                           سنگ آتش می شود

                                   و شراره اش بر جانت شعله ور .

کلمات قرآن نور می شوند

           تو چشمهایت را می بندی

                                دهانت باز می شود.

هر روز کتاب خدا را باز می کردی

و همان کلمات بر دهانت قفل می بندند 

رو به جهان دیگری می آوری

 همان کلمات بر تو شهادت می دهند

        ریا از رگهایت فواره می زند

             و بر روی کلمات خدا می نشیند

بغضی غریب گلو یت را می فشارد

- من که سا لها بی وضو نخو ابید ه ام-

من که سا لها...

          سفینه مرگ دور سرت می چرخد

                                        و تو می چرخی با او

                                                     به طوری که جهان می چرخد دور سرت.

سفینه مرگ می چرخد دور سرت

                و تو می گریزی از آن کتاب مقدس

                                        که سالها برایت ...

وتو می گریزی از آن کلمات نور

که سا لها به دروغ و ریا بر زبان جاری کردی

                                      و هم اکنون بر تو شهادت می دهند.