خا نه خا لی ست از رو یا های تو

و هی قدم می زنم

و هی نگاه می کنم گوشه های این خانه

که گا هی گو شه ای از نگاه تو سنجاق شده است به آن

تنها نشسته ام روی تراس

 و هی نگاه می کنم

درخت پر تغا لی را که هر شب آبش می دادی

  و هی بز رگ شد نش را تما شا می کردی

چقدر دیر می گذ رند

   این دقیقه ها و ثا نیه ها بر من و

              این درخت پر تغال که تو ما درا نه نگا هش می کردی

                                                                      هر شب .

صدای تو

 هی در گو شم زمز مه می کند

قلم بر می دارم

 و بر روی رویا های تو 

هی می نو یسم آفتاب

و هی خشک می شو ند  گو شه لبم 

                                          کلمات

***

چرا ر ها یم نمی کنند

 این نگا هها ی هر روزه به پنجره 

                              به دیوار

به اتا ق مجاور که هی بوی تو را می دهند

من آمده ام 

و دنبال چیزی در بین این  کلمات خسته می گردم

که هی بوی تو را بد هند

و تو در آینه دنبال چیزی می گردی

که بیش از این گفته بو دی

  چیزی شبیه گل ختمی که سال گذ شته بهار 

                                 برا یم آوردی و گفتی...

  ***

بار اولی که می خو استم 

نامی برای درختی که بی اجازه هیچکس 

 در با غچه خا نه مان رو یید ه بوذ پیدا کنم 

تو گفتی :

تبر یزی

و حا لا چند سال که از عمر آن درخت تبر یزی می گذ رد

و من در سا یه اش

 هی خو اب تو را می بینم 

و نگاه می کنم 

که کی آن درخت پر تغال میوه می د هد

که در کنار تو

چیزی  از هر چه هست یا دمان بیا ید

 و باز تو بیاد بیا وری 

آن کف بینی که سا لها پیش از این کف تو را دیده 

گفته است :

بر پیشا نی بلند تو 

                چه قدر ...