پرنده هم که باشی

عبدالرضا شهبا زی

زمین گیر می شوم

چون سا یه های رو به غروب

نگا هم را

از خا کستر پاشیده

بر صورت آینه می گیرم

و چون شکو فه ای در دست با زیگوش اسفند

به و سعت با ل های خو اب

به تو دل می دهم

ای مهر بان تر از فر ور دین

تو یی

که جیب هایم را

پر از لبخند تر انه می کنی

می خو اهم

دستمالی برا یت مهیا کنم

از عطر لیمو

و قشنگ تر ین رویا ها را

به گیسوانت ببا فم.

+ نوشته شده در شنبه ششم اسفند 1384ساعت 16:12 توسط عبدالرضا شهبازی |